ANTIK FALSAFADA INSONPARVARLIK VA SUBSTANSIONALLIK G‘OYALARINING RIVOJLANISHI: SUQROT, AFLOTUN, ARASTU VA BOSHQA FALSAFIY MAKTABLAR TAHLILI - Mirzaxolov Nodirbek Tojiboyevich (Ta’lim innovatsiyasi va integratsiyasi, 2026)
Annotatsiya: Ushbu maqolada antik falsafaning insonparvarlik va substansionallik g‘oyalari tizimli tahlil qilinadi. Qadimgi Yunoniston falsafasida inson mohiyati, uning dunyodagi o‘rni va borliq bilan munosabatlarini anglash bosqichlari Suqrot, Aflotun, Arastu, Epikur, stoitsizm, skeptitsizm va neo-aflotunchilik ta’limotlari misolida yoritilgan. Maqolada Suqrotning “o‘zingni angla” tamoyili va “fazilat – bu bilimdir” tezisi, Aflotunning g‘oyalar olami va inson ruhining abadiy substansiyasi haqidagi ta’limoti, Arastuning birinchi va ikkinchi substansiyalar haqidagi nazariyasi hamda uning “inson siyosiy hayvondir” degan tamoyili tahlil qilingan. Shuningdek, Epikurning baxt va zavq falsafasi, stoitsizmning taqdirga bo‘ysunish va ichki erkinlik haqidagi qarashlari, skeptitsizmning bilish chegaralari va hukmdan voz kechish tamoyili hamda neo-aflotunchilikning Yagona va inson ruhining yuksalishi haqidagi ta’limoti o‘rganilgan.