MA’NAVIY BARKAMOLLIKNING IJTIMOIY-FALSAFIY KONSEPSIYASI: TARIXIY EVOLYUTSIYA VA ZAMONAVIY PARADIGMALARI
Keywords:
Kalit so‘zlar: ma’naviy barkamollik, ijtimoiy falsafa, tarixiy evolyutsiya, aksiologiya, globallashuv, shaxs kamoloti, ijtimoiy mas’uliyat, zamonaviy paradigma.Abstract
Annotatsiya: Mazkur maqolada ma’naviy barkamollikning ijtimoiy-falsafiy konsepsiyasi tarixiy evolyutsiya va zamonaviy paradigmalari kontekstida tizimli tahlil qilinadi. Tadqiqotda ma’naviy barkamollik shaxs kamoloti, axloqiy yetuklik va ijtimoiy mas’uliyatning uzviy birligi sifatida talqin etilib, uning Sharq va G‘arb falsafiy an’analaridagi talqinlari qiyosiy yondashuv asosida o‘rganiladi. Shuningdek, globallashuv va axborotlashuv sharoitida ma’naviy barkamollik tushunchasining mazmuniy transformatsiyasi, uning aksiologik va institutsional omillar bilan o‘zaro aloqadorligi ochib beriladi. Maqolada ma’naviy barkamollik jamiyat barqarorligi va ijtimoiy taraqqiyotning ichki harakatlantiruvchi omili sifatida asoslanadi.
References
1. Аристотель. Политика. – Москва: Мысль, 1997. – С. 56–57.
2. Forobiy A. N. Fozil odamlar shahri. – Toshkent: Xalq merosi, 1993. – B. 167–172.
3. G‘azzoliy A. H. Ihyo ulumiddin. – Toshkent: Mavorounnahr, 2003. – B. 72.
4. Navoiy A. Mahbub ul-qulub. – Toshkent: G‘. G‘ulom nomidagi nashriyot, 1983. – B. 109.
5. Mansurova M. Y. Ijtimoiy boshqaruvning ma’naviy asoslari: falsafiy tahlil. – Buxoro: NDU, 2024. – B. 8–10.
6. Ochilov X. A. Davlat fuqarolik xizmatchisining ma’naviy faolligini oshirish mexanizmlari. – Samarqand: SamDU, 2024. – B. 9–11.
7. Rustamaliyev M. H. Jamiyat barqarorligini ta’minlashda davlat boshqaruvining ma’naviy-huquqiy tamoyillari. – Namangan: NamDU, 2025. – B. 10–11.
8. Yuldashev B. E. Zamonaviy rahbar ijtimoiy qiyofasini yuksaltirishning ijtimoiy-falsafiy muammolari. – Qarshi: QDU, 2022. – B. 13–15.
9. Гегель Г. История философии. Том 2. — Москва: Мысл, 1971. — с. 210–230.
10. Fromm E. To Have or To Be? — New York: Harper & Row, 1976. — 60–75-betlar.
11. Castells M. The Rise of the Network Society. — Oxford: Blackwell, 2010. — 395–420-betlar.
12. G‘azzoliy A.H. Ihyo ulum ad-din. 1-jild. — Qohira: Dar al-Fikr, 2004. — 105–125-betlar.
13. Кант И. Критика практического разума. — Москва: Наука, 1988. — с. 80–100.
14. Habermas J. The Theory of Communicative Action. Vol. 1. — Boston: Beacon Press, 1984. — 270–300-betlar.
15. Bauman Z. Liquid Modernity. — Cambridge: Polity Press, 2000. — 130–155-betlar.
16. Rumiy J. Masnaviy. 3-jild. — Tehron: Intishorot-e Amir Kabir, 2006. — 50–70-betlar.
17. Scheler M. Der Formalismus in der Ethik und die materiale Wertethik. — Halle: Niemeyer, 1916. — 200–230-betlar.
18. Husserl E. Die Krisis der europäischen Wissenschaften und die transzendentale Phänomenologie. — Haag: Martinus Nijhoff, 1954. — 1–30-betlar.
19. Jonas H. Das Prinzip Verantwortung. — Frankfurt am Main: Suhrkamp, 1979. — 30–55-betlar.
20. Foucault M. The Care of the Self. — New York: Pantheon Books, 1986. — 35–60-betlar.
